Zaremba

Herb szlachecki, którym posługiwał się ród Zarembów osiadły w Wielkopolsce już w XIII stuleciu, należący do najwybitniejszych i najbardziej wpływowych politycznie rodzin rycerskich. Jego przedstawiciele przez wiele lat zasiedlali na najważniejszych urzędach w tej prowincji Królestwa Polskiego. Ród Zarembów należał do rodów genealogicznych (wszyscy przedstawiciele wywodzili się od wspólnego przodka). Istnieje teoria, że Magnus Zaremba (protoplasta rodu Zaremba) pochodzi od króla Anglii Harolda II. Zbigniew Leszczyc w "Herbach Szlachty Polskiej" z 1908 roku herb Zaremba uwieńczył mitrą książęcą. Genealog Szymon Konarski Zarembów umieszcza w kategorii "pseudo-hrabiów". Przedstawiciele Zarembów pozostawili po sobie wiele pieczęci, które są najpewniejszym źródłem określającym pochodzenie rodowe. Zarembą pieczętowali się Wawrzyniec Zaremba, kasztelan lędzki w 1352 r., do niego należał Tuliszków. W XVI w. do Zarębów nalezały Dziadowice, Ogorzelczyn, Sarbicko,Tuliszków i Wielopole. W  1634 roku, Dziadowice Zarembowie podarowali Katarzynie z Leszna, wdowie po Adamie Sędziwoju Czarnkowskim, wojewodzie łęczyckim oraz staroście pyzdrskim i międzyrzeckim. Ta z kolei Dziadowice podarowała córce Teresie, żonie Krzysztofa Opalińskiego z Bnina, starosty śremskiego.