Walenty Majdański

Urodzony 14 lutego 1899 w Strzałkowie (Strzałków), zm. 10 grudnia 1972 w Warszawie). Na poczatku swojej pracy pedagogicznej nauczyciel szkoły w Kotwasicach (południowo - wschodnia część zlewni Powy) wzniesionej w 1842 r, inicjator wzniesienia nowego budynku. Polski pedagog, czołowy działacz opowiadający się przeciw przerywaniu ciąży w Polsce, przywódca Ligi Narodowo-Demokratycznej, bioetyk, demograf, pisarz i publicysta.

Pochodził z wielodzietnej rodziny, był synem Józefa i Rozalii z d. Mielczarek. Jego bratem był abp Kazimierz Majdański. Po ukończeniu gimnazjum w Kaliszu w wieku 16 lat podjął pierwszą pracę jako nauczyciel w szkole w Strzałkowie. Eksternistycznie ukończył Państwowy Wyższy Kurs Nauczycielski. W 1919 w „Gazecie Kaliskiej” ukazała się jego pierwsza publikacja O polską szkołę na wsi. Kwalifikacje uzupełniał w Instytucie Pedagogicznym w Katowicach i na Uniwersytecie Warszawskim. Był działaczem organizacji Siew i harcerstwa (jako instruktor kulturalno-oświatowy i sportowy). Działał na rzecz podnoszenia świadomości społecznej i narodowej, był propagatorem samokształcenia, abstynencji, zakazu aborcji; w swojej działalności promował model rodziny wielodzietnej.

Pisał dramaty, które sam reżyserował, opublikował w tym czasie także powieść Miazga (1933). Działalność społeczna, jaką prowadził, sprowadziła na niego represje i przeniesienie na Polesie (1933). W 1934 roku zawarł związek małżeński z Reginą Nitą (1915-1998). Po roku małżeństwa wyjechał wraz z żoną do Włocławka, gdzie pełnił funkcję sekretarza generalnego Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Wiejskiej (1935), następnie do Piastowa, a na koniec do Warszawy, gdzie uczył w Gimnazjum im. św. Stanisława Kostki. Miał czworo dzieci: synów Stanisława, Jana i Władysława i córkę Elżbietę. Przed wybuchem wojny wywiózł rodzinę na Polesie. Agresja ZSRR na Polskę 1939 doprowadziła do rozłąki i zesłania rodziny (10 lutego 1940 roku) do obwodu archangielskiego, czego konsekwencją stała się śmierć córki i teściów. Regina Majdańska powróciła do Polski z zesłania w 1955.

W czasie II wojny światowej Walenty Majdański brał udział w oporze cywilnym i tajnym nauczaniu, a po powstaniu warszawskim był więziony w obozie w Pruszkowie.

Po zakończeniu okupacji prowadził wykłady z socjologii rodziny w seminarium Paulinów i Instytucie Katolickim w Częstochowie, a w ramach duszpasterstwa Kościoła katolickiego prowadził odczyty propagujące „bios” i „ethos” rodziny polskiej.

Władze PRL zastraszały go, próbowały ośmieszać i zmarginalizować jego działalność, a zapisem cenzorskim (na publikowanie prac) zminimalizowały dostęp do jego dorobku naukowego. Został też brutalnie pobity przez umundurowanych młodych ludzi co wpłynęło na jego stan zdrowia.

Od 1937 roku prowadził kampanię antyaborcyjną, publikując artykuły w „Prosto z mostu” i „Rycerzu Niepokalanej”. W tym ostatnim współpracował z św. Maksymilianem Marią Kolbe, podejmując kampanię na jego zamówienie, kontynuowaną po wojnie w publikacjach książkowych i czasopismach.

Występował przeciwko lewicowym nurtom w środowisku nauczycieli, co przed II wojną światową było powodem przenoszenia między placówkami szkolnymi i oceniane jako kontrowersyjne, a w PRL uniemożliwiło publikację napisanych prac (w 2008 roku zachowanych było około 100 nieopublikowanych rękopisów, w tym Pielęgnowanie śmiertelności opisujące praktyki zabijania noworodków).

Występował przeciwko postawom hedonistyczno-konsumpcyjnym, aborcji i antykoncepcji opowiadając się jednocześnie za autodyscypliną i ascezą. W swojej pracy koncentrował się na wpływie czynnika ludnościowego na losy państw i cywilizacji, stając w obronie rodziny i zakazu aborcji. Był autorem projektu ustawy o ochronie rodziny, macierzyństwa i dziecka poczętego, a jego działania dotyczyły zagadnień z pogranicza etyki, demografii, medycyny i pedagogiki. Propagował naturalne metody planowania rodziny i – wskazując na potrzebę pomocy zagrożonej rodzinie przez Kościół katolicki – był jednocześnie prekursorem parafialnego duszpasterstwa rodzin.