Pułascy

Ostatni właściciele dóbr grzymisławskich, w tym dworku (do dziś przetrwał tylko park podworski). Pamiątką po rodzie jest monumentalny grobowiec rodzinny Pułaskich, wybudowany ok. 1870 r. w stylu neoromańskim. Grobowiec ten został zaadoptowany jako kaplica pogrzebowa i służy mieszkańcom parafii. W Grzymiszewie gniazdo miała linia Pułaskich herbu Ślepowron. Część jej przedstawicieli upamiętniają napisy na płytach nagrobnych w grobowcu:

Płytę poświęcono Wandzie z Czarnowskich Pułaskiej (29 XI 1878 – 29 XI 1906).

Obok wmurowano płytę, z której skradziono okrągły portret zmarłego, prawdopodobnie malowany na blasze.
Epitafium poświęcono Ludomiłowi Pułaskiemu ( 31 XII 1828 – 13 V 1899) –„fundatorowi tej kaplicy”.

Pod epitafium Ludomiła Pułaskiego znajduje się płyta Zofii z Lesznowskich Pułaskiej ( l. 64 - + 6 II 1912).

Po przeciwnej stronie nawy wmurowano płytę, z której również skradziono okrągły portret. Epitafium także wieńczy herb Ślepowron. Poświęcono je Wojciechowi Pułaskiemu ( 1796 – 1867).

Obok wmurowano współcześnie wykonaną tablicę z białego marmuru z rytym herbem Ślepowron pod inskrypcją. Poświęcono ją Ludomiłowi Pułaskiemu (1871 – 1953) – Arkonowi (członek korporacji studenckiej „Arkonia” działającej na Politechnice Ryskiej), pierwszemu staroście konińskiemu, prezesowi Rady Związku Ziemian, Senatorowi Rzeczypospolitej Polskiej, Szambelanowi Papieskiemu.
W 1939 z Grzymiszewa wygnany. 1945 więziony. Do tej kaplicy dopiero mógł powrócić”.

W kącie kaplicy ustawiono zdjętą z grobu na cmentarzu płytę Ludwiki Wierusz – Kowalskiej (ur. 22 XII 1869 w Trzcinie Ziemi Pomorskiej – zm. 8 VIII 1958 we Wrocławiu). (za: szlachta.org.pl)